W założeniu każda z butelek w kolekcji ma być próbką wspaniałej jakości każdej z destylarni w obrębie Diageo. Firma skupia obecnie 27 działających destylarni i jest największym producentem whisky na świecie. Każda butelka w Managers Choice pochodzi z jednej, konkretnej destylarni, produkowana jest z jednego rodzaju jęczmienia (tak zwany „single cask”). Dodatkowo każda z whisky przechowywana byłatylko w jednej beczce.

Dlaczego Managers Choice? – Bo to unikaty

Specjalnie wyłonione dla Manager Choice wyselekcjonowało te marki whisky, które zostały umieszczone w ramach kolekcji. W jego skład weszli zarówno managerowie poszczególnych destylarni jak i specjaliści zajmujący się badaniem i ocenianiem dojrzewania whisky.

Jako kryteria wybrano: jakość alkoholu, a także właściwy okres leżakowania whisky. Zasadą wyboru natomiast: wybranie wyjątkowych pod względem smaku, a zarazem charakterystycznych dla określonej destylarni whisky. Trudność przedsięwzięcia wynikała z niewielkich ilości a rynku alkoholi typu single cask, a dodatkowo wykluczenie możliwości determinacji smaku whisky przez zróżnicowane kupażowanie. Smak według jury musi być idealny od samego początku.

Niewielkie beczki tych whisky oraz niestandardowo małe butelki sprawiają, że trunki te są wręcz unikatowe. Diageo planuje kolejne edycji serii Managers Choice, której targetem są kolekcjonerzy i koneserze – a przy tym osoby z grubym portfelem, gdyż ceny za  tak rzadkie i wyjątkowe rodzaje whisky są odpowiednio wysokie.

Należy pamiętać, że zaopatrując sie w Managers Choice warto też zadbać o właściwe szkło do szkockiej whisky. Więcej na ten temat, przeczytasz w artykule poświęconym > brandy

Dla tych, którzy jednakże identyfikują się wielusetletnią tradycją produkcji i spożywania tegoż destylatu nic nie jest dziwne – nawet  „The Whisky Kilt”, czyli historyczna szkocka spódnica dla mężczyzn, którą z upodobaniem noszą właśnie amatorzy whisky. Zdziwiłby się ten kto myśli, że pomysłodawcą tegoż przyodziania nie jest jednak Szkot, ale obywatel Francji – Regis Lemaitre. Nie ujmuje to jednak nic tej części garderoby, gdyż Lemaitre uważany jest za wielkiego konesera whisky.

Oficjalny kilt czy chwyt marketingowy?

W swoim pomyśle na projekt tego kilku kierował się on dążeniem do połączenia dwóch symboli Szkocji. Sam Whisky Kilt uszyty jest oczyliście w myśl zgody z licencjami, a jego głównym składnikiem  jest tartan, czyli kraciasta tkanina uzyskiwana tylko z owczej wełny i to najwyższej jakości. Sam tartan jest również bardzo mocno zakorzeniony w szkockiej tradycji. Pierwotnie bowiem wzór kraty decydował o przynależności do określonego klanu.

Na Whisky Kilt zachowano więc wzór kraty, a jako chwyt marketingowy dodatkowo uplasowano rysunki, słowa (takie jak chociażby „woda”, „jęczmień”)  a także nazwy konkretnych marek whisky – co jednoznacznie ma sugerować, że właściciel kiltu to zdeklarowany amator szkockiej whisky. Producenci dają poza tym możliwość zaprojektowania i zamówienia kiltu ze wzorem własnego pomysłu. Można w tym przypadku wybrać własne gatunki szkockiej whisky lub umieścić dowolną nazwę np. fanklubu scotch whisky. Aby dodatkowo związać w jakiś sposób posiadaczy tego Whisky Kilt producenci proponują wszystkim, którzy zakupili ich produkt, zarejestrowanie się do wspólnego „klanu”. Whisky Kilt jest więc nie tylko sposobem identyfikacji ze szkocką tradycją oraz tamtejsza whisky, ale przede wszystkim świetnym chwytem marketingowym.

Przeczytaj więcej o tym jak ważne jest zachowanie pewnych tradycji oraz zwyczajów z podawaniem między innymi: whisky – podawanie.

Gdy gin usadowi się na dnie kieliszka trzeba będzie dodać około 30 mililitrów wytrawnego wermutu. Oczywiście wszyscy doskonale znamy te trunki, a niektórzy są wręcz ich smakoszami. Do całej gamy możemy dorzucić lodu. Oczywiście jak wszystkie drinki ten także ma swoje metamorfozy, czy może lepiej nazwać to ulepszeniami.

Jednym z nich jest Martini Bianco, oraz Martini Extra Dry. Z ich połączenia stworzymy też niezwykle mocny drink wyszukanie nazwany Martini Monaco. Przepisy na drinki zawierają także ten i często ludzie nie polegając na doświadczonych barmanach, sami go tworzą. Smak jest podobno bardzo wyszukany i każdy koneser powinien być zadowolony.

Proporcje w Martini Monaco wyżej wymienionych odmian mieszczą się każda w ½ kieliszka. Jest jeszcze coś, co powinniśmy dodawać do każdej odmiany Martini. Cytryna jest znaczącym elementem podnoszącym walory smakowe drinku.

Zarys historyczny

Gdy okazało się, że alkohol wzmacnia lecznicze działanie wielu ziół, zaczęto chorym zapisywać alkoholowe nalewki. W XVI wieku we Włoszech powstała pierwsza nalewka przeznaczona do zwykłej konsumpcji. Było to rosoglio, spirytus z olejkiem różanym (w Polsce znane pod nazwą rosolis – do lat 50. XX wieku podawano go dzieciom przy różnych schorzeniach – po łyżeczce).

Kolejne znane likiery i nalewki to: Charteuse, wyprodukowane w opactwie La Grande Charteuse w 1605 roku oraz Benedyktynka, wyprodukowana przez benedyktynów z Normandii. W szybkim czasie nalewki i likiery zyskały wielką popularność w Europie, a każdy naród miał charakterystyczny dla siebie trunek.

Do Polski moda na nalewki (lub kordiały, jak je niegdyś zwano) dotarła prawdopodobnie wraz z Henrykiem Walezym. Tutaj zaczęto też wyrabiać napój zwany krupnikiem. Wkrótce w apteczce każdego polskiego dworku stało kilka gatunków nalewek, a receptury przekazywano sobie z pokolenia na pokolenie, często dopiero w testamencie.

Źródłó: Wikipedia

Staropolskie nalewki rodem z Wawelu

Immanentną częścią historii alkoholu jest proces produkcji nalewek, których picie było zawsze kultywowane w sposób kulturalny i stosowny do danej okazji. Delektowanie się szlachetnym smakiem nie tylko w mroźne bądź słotne dni związane było z pewnym rytuałem. Ten oto rytuał owocował poprawą nastroju wśród osób degustujących.

Nie tylko oceniano walory smakowe pitych nalewek, lecz również zapach, aromat, bukiet, a nawet kolor. Niestety sztuka przyrządzania nalewek poszła w zapomnienie, a teraz jedyne miejsce wykwintnego smaku znajduje się w zakamarkach ludzkiej pamięci i w dawnych księgach.

Bazując na staropolskich recepturach, Nalewki Wawelskie posiadają wyjątkowy, oryginalny smak. Tym samym zachęcamy do podtrzymywania starej, polskiej tradycji biesiad w miłym gronie i gawęd przy kieliszku zdrowotnej, owocowej nalewki.

Najpopularniejsze smaki nalewek wśród Polaków to: Wiśniowa, Cytrynowa, Czarna Porzeczka, Żurawinowa i Pigwowa.

Aby dowiedzieć się więcej o nalewkach i wybrać coś dla siebie, odwiedź stronę:

http://www.nalewkawawelska.pl

Historia brandy

brandy

Historia brandy związana jest bardzo mocno z wynalezieniem sztuki destylacji. Destylacja w tym wypadku to przekształcanie wina owocowego w bardziej skoncentrowany i zarazem czystszy alkohol.

Już w starożytnej Grecji i Rzymie znane były wysokoprocentowe alkohole. Podejrzewa się, że historia alkoholi może sięgać korzeniami nawet Babilonii.

Jednak dopiero w średniowieczu pojawiła się w Europie Brandy taką, jaką znamy ją dzisiaj. Stało się to za sprawą Maurów, czyli Arabów.

Świadczą o tym nawet słowa pochodzenia arabskiego takie jak alembik, oraz sama nazwa alkohol.

Produkcja brandy

Na samym początku destylowano wino po to, aby przedłużyć jego trwałość. Miała ona też ułatwiam kupcom przewożenie wina. Można też twierdzić, że ldzue destylowali wino również po to, aby uniknąć płacenia wysokich podatków.

Dzięki destylacji zmniejszała się objętość alkoholu, a zwiększała się jego moc. Kiedyś nie sposób było obiektywnie stwierdzić mocy alkoholu, zresztą nikt w tamtych czasach nie fatygowałby się, aby to robić.

Tym sposobem, łatwo było przewieźć mniej alkoholu, który był i tak mocniejszy, niż ten przed destylacją, i jeszcze mniej za niego zapłacić. Układ doskonały, chciałoby się powiedzieć.

Zawartość alkoholu w absycie

absynt

Im więcej alkoholu, tym lepszy gatunek absyntu. Oznaczane to jest mianem absinthe suisse, który jest najlepszym gatunkiem o zawartości alkoholu od 68 do 72 %, demi – fine, zawierający 50 – 68 % alkoholu oraz ordinaire, o zawartości “zaledwie” 45 – 50 %.

Nazwy te nie są obecnie prawie w ogóle używane.

Mimo że do absyntu na żadnym etapie produkcji nie dodaje się cukru, absynt jest przez niektórych klasyfikowany jako likier.

Jest to całkowicie błędne stwierdzenie. Dzisiaj mamy aż 50 marek tego trunku. Co daje możliwość wyboru pomiędzy lepszymi i gorszymi produktami.

A gdzie produkowany jest ten trunek? Absynt jest produkowany głównie na terenie Francji, Szwajcarii, Hiszpanii i Czech.

Czytaj więcej na temat historii absyntu.

Warto również przyjrzeć się legendzie tego trunku, któremu współcześnie przypisuje się niemal mistyczne znaczenie i działanie.

Zielona wróżka

Kolor trunku to najczęściej odcień zielonego. Istnieje również kilka odmian przezroczystych, pochodzących głównie ze Szwajcarii. Najlepszy gatunkowo absynt jest produkowany tylko i wyłącznie z naturalnych składników.

Nie jest nawet sztucznie barwiony – zieloną barwę zawdzięcza chlorofilowi pochodzącemu z ziół. Absynt serwuje się bez żadnych dodatków, raczej nie zdarzają się przepisy na drinki z udziałem absyntu.

Historia i nazwa Black Russian

Mikstura po raz pierwszy pojawiła się w 1949 roku, kiedy to została stworzona przez Belgijskiego barmana. Wydarzenie to miało miejsce w Hotel Metropole w Brukseli. Co ciekawe, Black Russian powstał na cześć Perle Mesta, wtedy amerykańskiego ambasadora rezydującego w Luksemburgu.

Nazwę swoją Black Russian zawdzięcza głównym składnikom – “Russian” wzięło się od wódki, typowo rosyjskiego (przynajmniej stereotypowo) alkoholu, A “Black” pochodzi od trunku Kahlua, który, jak wiadomo, często występuje w składzie drinka i jest wyjątkowo ciemny. Czytaj więcej o wielości przepisów na Black Russian

Ciekawą sprawą jest fakt, że Kahlua to popularny włoski likier. Nikt jednak nigdy nie pomyślał o tym, żeby nazwać drinka chociażby “Italian Russian” z prostego względu – Kahlua jest składnikiem wymiennym, który może zostać łatwo zastąpiony przez inny, podobny.

Przygotowanie

Przygotowanie Black Russian nie powinno przysporzyć większych trudności ani przy zakupie składników, ani przy samym przyrządzaniu drinka. Wystarczy wypełnić tumbler na lodzie, który jednocześnie będzie służyć jako naczynie do podania drinka, do połowy kostkami lodu. Następnie należy wlać 1,5 miarki wódki i 0,75 miarki likieru kawowego. Potem wystarczy już tylko bardzo delikatnie zamieszać drinka. Black Russian widnieje na liście przepisów IBA.

Tutorial jak przygotować Black Russian:

Click here to view the embedded video.

Nazwa

Nazwa White Russian wzięła się głównie od głównego składnika drinka, czyli wódki. Jest ona również związana ze stronnictwem Białych, którzy walczyli z bolszewikami podczas wojny domowej w Rosji. Pochodzenie White Russian jest przedmiotem wielu spekulacji.

The Oxford English Dictionary online podaje wzmiankę z Tribune z 21 listopada 1965 jako pierwszą, która się pojawiła. Wzmianka ta była w postaci dodatku do gazety z przepisem na drinka. Możliwe, że White Russian pojawił się jednak już w czasie powojennym. Nie zostało to jednak dowiedzione. Więcej o zróżnicowanym podejściu do White Russian

Bracia Cohen i White Russian.

Popularność drinka, zmienna na przestrzeni lat, osiągnęła swój szczyt po pojawieniu się White Russian w The Big Lebowski, komedii kryminalnej z 1998 roku, produkcji USA i Wielkiej Brytanii. White Russian był tam ulubionym drinkiem The Dude, bohatera granego przez Jeffa Bridgesa.

Mimo że White Russian wydaje się być typowo męskim drinkiem, nie został on oficjalnie sklasyfikowany jako drink preferowany przez panie czy przez panów. W procesie przygotowania drinka, w którego skład wchodzi wódka, likier kawowy (najczęściej Kahlua) oraz śmietanka, szklankę typu Old Fashioned wypełnia się najpierw do połowy kostkami lodu. Następnie należy wlać wódkę i likier oraz dopełnić drinka śmietanką.

Jak zrobić white Russian?

Click here to view the embedded video.

Agawa – jako podstawa destylacji tequila

Tequila to destylat agawy, a ściślej soku z agawy niebieskiej. Podwójna destylacja soku z agawy niebieskiej to proces produkcji Tequili. Warto przy tym rozwiać podstawowe niejasności związane z rozróżnianiem Tequili i drugiego narodowego trunku Meksyku – Meskala. Podstawową różnicą między Maskalem a Tequilą jest to, że Tequila powstaje z soku z  agawy niebieskiej (tylko i wyłącznie), a Meskal wykorzystuje serce dowolnej agawy.

Margarita – drink, wulkan czy miejscowość w meksyku?

margarita drink

Nazwa trunku, który jest podstawą Margarity, czyli Tequili, wzięła się od miasta, w którym rozpoczęto produkcję trunku. Tequila to  też nazwa wulkanu, który góruje nad miejscowością. Czytaj więcej na temat kontrowersji wokół nazwy drinka margarita.

Niestety, istnieje wiele nieścisłości terminologicznych związanych z Tequilą. Problemem jest tutaj nie tylko mylenie Tequili z Meskalem, ale również z wysokoprocentowym napojem alkoholowym o nazwie pulque.

Należy więc uściślić, że prawdziwa Tequila powstaje tylko z soku agawy niebieskiej. Destylat soku z każdej innej agawy czy z kaktusa to już nie Tequila.

Bez prawdziwej Tequili, nie ma autentycznej Margarity. Aby przyrządzić Margaritę, niekonieczne są skomplikowane sztuczki barmańskie. Wystarczy wstrzasnąć w shakerze Tequilę, Cointreau, sok z limonki i Sour Mix. Brzeg kieliszka przecieramy limonką i posypujemy solą.

O daiquiri w kontekście historii

daiquiri

Daiqiuri powstało najprawdopodobniej dzięki grupie amerykańskich inżynierów, którzy pracowali w kopalni znajdującej się nieopodal. Jeśli wierzyć tej przebijającej się wersji, Daiqiuri zostało sporządzone po raz pierwszy dzięki wspomnianym inżynierom przez przypadek.

Miało to podobno miejsce, gdy w barze, w którym inżynierowie zwykli byli odpowczywać po ciężkim dniu pracy, zabrakło ginu, głównego składnika pitych zazwyczaj przez nich drinków.

Jennings Cox, jeden z inżynierów, postanowił wtedy spróbować czegoś zupełnie nowego. Bardzo długo drink popularny był jedynie w okolicach rodzimego dla Daiqiuri Santiago, jednakże 4 lata później, czyli, jak łatwo obliczyć, w roku 1909, Daiqiuri zyskało szerszy obszar popularności ze względu na jednego z admirałów marynarki wojennej USA, który po tym, jak skosztował Daiquiri, postanowił wprowadzić drinka do wojskowego klubu w Waszyngtonie.

Mimo że Jennings Cox zyskał miano twórcy Daiqiuri, drink ten w niemalże identycznej formie pity był już około 1740 roku przez brytyjskich żeglarzy. Daiquiri kochały takie sławy jak Ernest Hemingway czy J.F. Kenndy.

Jak podawać Daiqiuri przeczytaj w Centrum PR

Jeśli chcesz zobaczyć w jaki sposób wykwalifikowani barmani przyrządzają Daiquiri zobacz ten oto tutorial:

Click here to view the embedded video.